woensdag, januari 22

Dragon Ball 2 Raging blast

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Het basisprincipe is hetzelfde als bijvoorbeeld een Naruto game, levensbalk, ‘ki’ balk, en een aantal ‘lagen’ leven. De verfijning komt wanneer je naar de knoppenfuncties kijkt. Dit is een pluspunt voor diegene die het hoofd kan houden tijdens het spelen en het overweldigt zijn door het grafische geweld –hierover later meer- maar voor Jan met de pet die gewoon is van een Dragon ball Z spel te spelen waar 4 maal slaan + Ki aanval een Kamehameha is, zal het wel even moeilijk zijn.

Het zit namelijk zo: de ‘ultimate’ aanvallen zijn verandert naar de analoge stick, en net daar zit hem het probleem, deze wordt in de meeste games gebruikt om de camera te bedienen, en wordt dus zelden gebruikt. En als je hem gebruikt, is het nog altijd niet duidelijk of je genoeg ‘Ki’ bezit. ‘Ki’ is de benzine voor je ‘ultimate’ aanvallen. Waar vroeger een schouderknop het werk deed om dit op te vullen, is het nu een pijltjesknop.

Deze verfijning maakt dat er VEEL meer functies vrijkomen.

Het spel gooit de verhaallijn overboord, en net daar gaat het dan ook de mist in. De karakters durven wel eens een zinnetje zeggen voor het gevecht, en als je de serie hebt gevolgd, is dit geen robleem, zoniet ontgaat dit je volledig.

Waar vroeger het hele verhaal uit de doeken werd gedaan, kwamen ze nu tot de conclusie, dat het spel gewoon TE groot werd om dit te kunnen blijven doen.

Hoewel ze natuurlijk een korte verhaallijn hadden kunnen toevoegen desnoods door een irritante nasale stem die de verhaallijn summier verteld. Door bijvoorbeeld de stem van: ‘King Kai’. Ook een klein filmpje over de biografie van elk personage zou wel interessant zijn.

Gigantisch is het spel, misschien daarom dat ze de verhaallijn vervangen hebben door de ‘Galaxy mode’ waar je verschillende uren je duimen zult verslijten, want niet ieder gevecht is op hetzelfde niveau, en ook in die gevechten zijn er speciale condities die je moet voldoen om victorie te kunnen kraaien. Condities die gaan van: ‘Versla een vijand binnen de zoveel seconden’ tot ‘Je levensbalk gaat automatisch achteruit.’ Om dit tegen te gaan kan je het character waar je mee speelt in Galaxy mode, uitrusten met verschillende items, en kan je ook hun ‘ultimate’ aanvallen aanpassen. Naarmate je vordert, speel je meer items en aanvallen vrij.

Deze modus kan je met de volle 66 personages bespelen, en ze hebben telkens hun eigen aantal gevechten. Na een overwinning speel je soms gevechten vrij in andere karakters’ melkweg, daarnaast speel je soms ook wel eens een achievement vrij of een muziektitel, of kostuums.

Bepaalde gevechten in het gekozen melkweg –zij het Vegeta’s of Brolly’s of Tien’s- spelen de fameuze ‘Dragon Balls’ vrij, verzamel de 7 en je kan respectievelijk Shenron en Porunga oproepen.

Maar natuurlijk, voor je aan het hoofdgerecht begint, start je best met de Tutorial, en zoals je al gelezen hebt, is dit wel een benodigdheid. Ze leren je stap voor stap hoe je combo’s aan elkaar rijgt. Mocht je niets hebben aan de niet reagerende pop waar je de combo’s bij aangeleerd krijgt, kan je nog altijd de ‘Training mode’ opstarten en daar wat meer finesse aan je brokkenmakerij toevoegen.

Daarnaast is er ook nog de tournament modus. Waar je kan kiezen tussen de ‘Cell Games’ of de ‘World tournament’.

Bij het spel zelf zit ook nog de anime die enkel in Japan verscheen. ‘Plan to eradicate all Super Saiyans’. Deze is in de moedertaal van de anime gesproken en in het Engels ondertiteld. Eens je deze
hebt bekeken speel je de ‘big Kahuna’. Hatchiyak vrij. Hiernaast zijn er nog 5 personages vrij te spelen, die de vorige games links lieten liggen. Doore, Neizu, Tarble, Android #14 en Android #15.

Heb je het zo niet voor de artificial intelligence waar de hoofdmodus naar je hoofd slingert, kan je nog altijd het uitvechten tegen een vriend, samen op de sofa, achter 1 scherm, of kunnen je vrienden niet goed tegen hun verlies, en wil je geen ruzie met mensen zo dichtbij, kan je nog altijd je console aan het net aansluiten en daar even wat schermutselingen aangaan.

Even de grafische kant van het spel onder de loep nemen. Het gaat terug naar de eerste titel op de Playstation 2: Dragon ball Z Budokai. Een 3D versie van de personages. Daarna zijn ze overgestapt op ‘cell shaded’ graphics, waardoor het leek of ze van karton waren gefabriceerd. Maar nu zijn we terug aan de glorieuze 3D versies. En voor je het vraagt, neen, je kan de haren niet tellen, en neen, je kan het de tandjes van hun ritsen niet tellen. Toch is het spel grafisch sterk. Combo aanvallen volgen elkaar op, je flitst van de ene kan van de kaart naar de andere. De locaties volledig vernietigbaar,zijn groot. Gebouwen worden omver geblazen wanneer je een tegenstander erdoor slaat, de grond barst open als je op de grond wordt geslingerd. De tegenstander is een botsbal, en jij met momenten ook. Bij een team gevecht, want dit is ook mogelijk, krijg je de verslagen opponent vernedert en gebroken op de grond te zien. En wanneer je wint van heel het team, zie je een close up van je figuurtje te zien, en naarmate dat je meer klappen hebt verkregen, zal je schrammen zien verschijnen, en breuklijnen op de kaken en handen. Zeer gedetailleerd.

De stemmen zelf zijn op een paar na, dezelfde van de anime, en maken het gevoel van authenticiteit compleet. Ook qua soundtracks zitten er een paar leuke nummers tussen, die in je oren dreunen wanneer je vuisten dit op de tegenstander doen.

Dit spel kan je dagen aan een stuk spelen, en als je van Tekken houdt, haal deze dan in huis, want hoewel de controls even wennen zijn, is het de aanleertijd zeker waard.

Deze titel op verkrijgbaar op Playstation 3 en Xbox 360 en kan je de verfijning onder de ‘beat em ups’ noemen!

Review by: Bart Verbeke (c) DVE – 2011

Share.

About Author

Leave A Reply

*