woensdag, januari 23

Interview Brent Vanneste, (Steak Number Eight) ‘Voor mij is een nieuw album telkens een hoofdstuk dat ik afsluit.’

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

imagesOnlangs bracht Steak Number Eight zijn derde album ‘The Hutch’ uit. Meteen ook de eerste keer voor de metal-formatie uit Wevelgem dat hun worp wereldwijd wordt uitgebracht via het Noorse Indie Records. ZALU sprak erover met zanger/gitarist Brent Vanneste in de Gentse Vooruit.

Vanwaar eigenlijk de naam ‘The Hutch’ voor de nieuwe plaat?

BrentVannesteBrent: ‘De letterlijke vertaling is een kleine ruimte, een hok. Met dat woord doelen we op het opgesloten gevoel dat iedere mens wel eens ervaart. En het gevoel om er uit te raken. Soms zit je in het hok, soms sta je er boven op. Het is een imaginair kooitje waar iedereen in zit en uit wil raken! Dat is het gevoel voor het hele album. Achteraf hebben we ons repetitiehok in Wevelgem ook maar ‘the hutch’ genoemd. Sinds begin april is het album in de Benelux uit en sinds eind april in de rest van de wereld. Het verschil in release-datum geeft ons meer de tijd om de promotie op punt te stellen.’

Hoe verliepen de opnames, onder andere met de nieuwe producer?

Brent: ‘Het grootste verschil is dat we deze keer met Reinhard Vanbergen van Das Pop als producer werkten. Zijn aanpak was wel totaal anders dan die van Mario Goossens: Reinhard leerde ons vooral om zelfstandig de opnames te doen. De helft van de tijd leidde ik de opnames en de gitaren deed ik helemaal zelf. Hij liet ons zelf de beslissingen nemen en stuurde gewoon wat bij. Dat gaf wel veel zelfvertrouwen. Dat hij ervaring had als producer in het harde genre speelde weinig rol: het ging meer om de band tussen hem en ons en het feit van op dezelfde lijn te zitten.’

Hoe gebeurt het creatieve proces bij Steak Number Eight?84d562eb9dab9ca61f6c31443d3b43a1

Brent: ‘Ik schrijf bijna continue liedjes: voor dit album hadden we bijvoorbeeld keuze uit meer dat 50 nummers, waaruit we gezamenlijk dan een selectie maakten. Meestal breng ik de songs aan en doen we creatief met de andere bandleden het verdere proces. Iedereen heeft er zijn zeg over. Met Cis onze gitarist, die er na de vorige plaat bijkwam, heb ik ook enkele nummers geschreven. ’

Brent: ‘Als ik muziek maak, wil ik zo eerlijk mogelijk zijn. In het leven kom je daarmee ook het verst: je groeit en begint anders te denken. Voor mij is een nieuw album telkens een hoofdstuk dat ik afsluit: een manier van verwerken en dingen een plek geven. Binnen twee jaar gaat dat zeker opnieuw iets anders zijn.’

Je komt inderdaad heel persoonlijk over. Het is alsof je een strijd voert, alsof je die uitlaatklep van de muziek echt nodig hebt…

Brent: ‘Ik vind eerlijkheid met hetgeen je brengt en met je publiek erg belangrijk. Op lange termijn is dat het beste en voor mij ook het gemakkelijkste. Muziek maken voelt soms wel als een worsteling, het is het afschrijven van bepaalde negatieve dingen, het kwijt kunnen van dingen waarmee je zit. Ik denk nog elke dag aan het verlies van mijn broer. Dat blijft spelen, hoewel ‘The Hutch’ al meer het verwerkte gevoel is. Hij zou trouwens heel trots zijn op ons. Ik doe het ook een stuk voor hem! Ik voel zijn aanwezigheid als een stuwende kracht. Ik geloof ook sterk dat dit hele jarenlange avontuur zonder hem nooit gebeurd was.’

steakJe bent nog jong. Je moet dan wel eerlijk durven zijn, niet?

Brent: ‘Voor mij is dat het eenvoudigste. Ik ben vrij opgevoed, heb mijn eigen gedacht kunnen zeggen, mijn eigen ding kunnen doen… Vooral via mijn moeder kwam ik in contact met het metal-genre. Dat heeft me zeker de richting gegeven. Mijn broer speelde in een nu-metal band à la Deftones. Na zijn dood kwam ik dan in aanraking met donkere bands als Amenra en Godspeed You! Black Emperor en had ik direct de microbe te pakken. Mijn eerste CD, en nog steeds mijn favoriete, is ‘Oceanic’ van Isis. Daarmee is alles begonnen.’

Toch verwijdert jullie muziek zich meer en meer van dat experimentele en donkere van de begindagen, lijkt me?

Brent: ‘Ik denk daar eigenlijk niet over na. Dit is gewoon de muziek die eruit komt. In mijn hoofd ben ik nu zelfs al aan de volgende plaat bezig. Alles wat ik hoor, beïnvloedt mij. Ik luister ook vaak naar Klara: die klassieke akkoorden en orkestrale dingen boeien mij evenzeer. Ik probeer die zaken wel eens over te brengen op mijn gitaar. Muziek maken blijft voor mij het zoeken naar dingen die werken, die samenhangen en sowieso kun je niet twee keer hetzelfde doen. Je evolueert steeds en ziet wel waar je de volgende keer uitkomt.’

Hebben jullie nog steeds de controle over het creatieve proces?

Brent: ‘Ik luister wel naar andere meningen, maar ik laat er mij niet ongewild door beïnvloeden. Het is belangrijk om te geloven in jezelf. Dat is het belangrijkste aan muziek schrijven: je eigen gedacht volgen, hoe raar het soms ook is…’

De volgende keer zou jij dan eens alleen aan de knoppen kunnen zitten?

Brent: ‘Zonder aparte producer werken, is in de toekomst inderdaad een mogelijkheid. Al is het wel een zwaar proces en heeft het zowel voor- als nadelen: soms is het bijvoorbeeld goed om iemand achter je te hebben, die je kan vertrouwen. Als er dan iets fout loopt, ben je niet alleen verantwoordelijk. Het is alleszins wel mijn droom om op een dag alles zelf te doen.’

file.phpEn zit een akoestische plaat er ooit in, denk je?

Brent: ‘Zeker, als de intensiteit maar blijft? Bij de elektronische dingen die ik maak, is dat ook zo: die lading en spanning blijft hetzelfde. Een akoestisch plaatje komt er dus nog wel van, zoals Ian Clement zanger/gitarist bij Wallace Vanborn onlangs nog deed. Dat vond ik wel goed. Ik hoop ook ooit eens die kans te krijgen.’

Jullie waren al vaak op toer in Europa. Bevalt je dat nog steeds?

Brent: ‘De bandleden zijn vier goede vrienden en samen met de hele crew zitten we na een optreden vaak nog op café. Als zanger/gitarist en dus frontman ben ik er wel het meest van al mee bezig. Ik vind dat er best iemand de leiding neemt: bij ons werkt het het best als iemand de trekker is. Ik ben er voltijds mee bezig en daarnaast schrijf ik soundtracks voor films of documentaires, onder andere die van Jan Beddegots over Palestina/Israël. Ik ga daar zeer breed in: piano, strijkers, electronica, … het hangt er vooral van af wat de regisseur wil. Ten slotte heb ik zelfs al enkele andere bands opgenomen.’ 

Jullie zitten nu dus bij Indie Records, het Noorse label van onder andere Kvelertak en Cult Of Luna. Tevreden mee?

Brent: ‘Het is zeker een stap vooruit, internationaal bekeken ook. Het wordt nog wel afwachten wat het wordt… Het is best spannend, want voor de eerste keer komt onze plaat wereldwijd uit. Verder was het een bewust keuze om onze plaat opnieuw door Matt Bayles te laten mixen. Hij heeft  een super-goede job gedaan met die specifieke, warme Amerikaanse sound.’

Waarom toeren jullie eigenlijk zo vaak in het Verenigd Koninkrijk?

Brent: ‘We focussen ons daarop omdat dat net het moeilijkste land is. Als je daar ‘binnenraakt’, gaat het nadien makkelijker in andere Europese landen. We leren er ook veel bands kennen: zo toeren we binnenkort door Duitsland met een band die we in het VK leerden kennen. Het toerleven is er erg hard: je krijgt er haast niets, behalve warme pintjes met broodjes kaas en komt terug met verlies, maar het is gewoon supertof! We blijven gewoon zoveel mogelijk spelen. Onze populariteit begint in Engeland toch wat te groeien: het doet je wel iets als mensen meezingen! Het zijn de eerste stapjes in de rest van Europa…’

Luister je ten slotte zelf nog naar je eigen muziek?

Brent: ‘Tijdens het schrijfproces luister ik zelf veel naar mijn eigen muziek, omdat dan de betere liedjes boven komen drijven. Zo gebeurt ook de selectie. Na de mix en na de mastering luister ik dan naar de nieuwe nummers. Omdat je soms de onzekerheid overvalt, maar nadien blijft toch een gevoel van trots over. Op het moment dat het album dan effectief uit is, luister ik er bijna niet meer naar! Maar zeker in de fase vóór de release ben je nerveus? Tot slot komt dan het moment dat je het album moet loslaten.’

Christophe Devriendt

 Copy 2013 - small

Share.

About Author

Leave A Reply

*