woensdag, december 19

Maik, gitarist bij Heaven Shall Burn: zowel muzikaal als politiek een mokerslag.’

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Heaven Shall Burn klinkt zoals de naam zelf al zegt: de muziek is loeihard en tegelijk melodisch. Maar naast de muziek staat ook de boodschap er! Met teksten over antiracisme, sociale onrechtvaardigheid en dierenrechten wil het Duitse metalcore-gezelschap duidelijk op twee fronten hun stem uitten in deze wereld.

0046791A_812C9EE2D0C589C41131FBE64933189BZalu had bijgevolg een erg boeiend gesprek met Maik Weichert, gitarist en belangrijkste tekstschrijver van het uit Saalfeld komende Heaven Shall Burn.

Jullie zijn bekend binnen het muziekwereldje voor jullie duidelijke stellingnames. Waarom is dat?

Maik: ‘Wij zijn van het voormalige Oost-Duitsland en groeiden dus op aan de andere kant van het IJzeren Gordijn in een socialistische maatschappij. En omdat we dus de overgang meemaakten naar een kapitalistische maatschappij met alle politieke en economische veranderingen tot gevolg, maakte dat ons al heel vroeg erg politiek bewust. Dit terwijl in West-Europa het idee leeft dat maatschappelijke systemen eeuwigdurend zijn. Als kinderen uit de werkende klasse zijn we er ons van bewust dat zaken wel degelijk kunnen veranderen! Dat is ook waarom we onszelf een politieke band noemen: sociale onrechtvaardigheid en antiracisme vormen daarin een wezenlijk onderdeel.’

Is er nog steeds een verschil tussen beide ‘Duitslanden’?

Maik: ‘De dag van vandaag is dat er nog zeker. Ik was nog een kind toen ik in een socialistische maatschappij opgroeide en had er een mooie jeugd. Er waren ook een aantal dingen die we hadden moeten behouden: goede zaken binnen de gezondheidszorg, zoals kinderzorg, goedkopere appartementen of een eerlijkere verloning voor de mensen. Die zijn vandaag binnen het kapitalistische systeem, veel minder vanzelfsprekend. Men heeft nooit samen gezeten om een nieuw Duitsland te creëren. Dat vond ik toch wel een gemiste kans! West-Duitsland nam gewoon het oostelijke deel over en dat zit me vandaag nog steeds dwars. Die kwaadheid kan ik gelukkig kwijt in Heaven Shall Burn en in teksten die ik voor de universiteit schrijf. De vele zaken die toen ook mis gingen, worden door de huidige politici nog steeds gebruikt om het hele systeem aan te vallen. Je moet geen zaken vergelijken, maar uit fouten van het verleden leren en je huidige maatschappij beter proberen maken. Het denken daarover is echter in al die jaren niet geëvolueerd en dat maakt me echt kwaad!‘

De cover van het nieuwe album ‘Veto’ is opmerkelijk voor een metal-band…

Veto-CoverMaik: ‘Het is een schilderij van John Maler Collier, een Londense kunstschilder uit de 19e eeuw die ‘Lady Godiva’ schilderde. Zij kwam in de vroege middeleeuwen in opstand tegen haar man door naakt gezeten op een paard door de stad Coventry te rijden. Met deze daad wilde ze de hoge belastingen voor de bevolking aanklagen die haar man, Leofric, Graaf van Coventry, weigerde te versoepelen. Na haar moedige daad gebeurde dat uiteindelijk toch. (nvdr: onderaan volgt meer uitleg over Lady Godiva). 

En vanwaar de keuze voor deze cover?

Maik: ‘Voor ons heeft het in de eerste plaats te maken met de symboliek van verzet tegen onderdrukking en het erg mooie en mythisch verhaal dat er rond geweven werd. Normaal gingen we naast een nummer op het album ook het album zelf ‘Godiva’ noemen. Maar vanwege de link met een Belgisch praline-merk, zagen we daar uiteindelijk vanaf. We kozen daarom voor ‘Veto’, hetgeen ze met haar daad uiteindelijk ook stelde tegenover haar man. En hoewel ze deel uitmaakte van de adel, was ze zich bewust en bekommerde ze zich over de armoedige bevolking.’

‘Met de keuze voor de albumtitel protesteren we tegen de machthebbers van de Europese Unie die meer luisteren naar lobbygroepen en de bedrijfswereld dan naar de eigen bevolking, diegenen die hen uiteindelijk ook verkiezen.’

Zijn deze diepere betekenissen eigenlijk bekend bij jullie fans?

Maik: ‘Heaven Shall Burn werkt in feite op twee niveaus: aan de ene kant het muzikale met onze moderne metalcore en aan de andere kant de duidelijke politieke boodschappen. Je hebt dus fans die eerder naar de muziek luisteren, fans die eerder door het maatschappelijke aangetrokken worden én uiteraard ook fans die beiden volgen. Ikzelf was als jongere altijd al geïnteresseerd in bands die iets te zeggen hebben, zoals het Duitse Kreator of het Engelse Napalm Death. En later onder andere het Amerikaanse Earth Crisis en het Belgische Congress. Deze bands zijn nog steeds een grote invloed op ons. Wij beschouwen ons eerder als boodschappers dan als artiesten.’

Toch is het beeld van de band ook belangrijk, niet?

Maik: ‘Inderdaad, maar dat heeft dan weer te maken met de manier waarop we onze muziek en boodschap willen brengen!’

Jullie zijn allen vegetariërs of veganisten. Ook de video voor ‘Hunters Will Be Hunted’ valt zowel visueel als wat de manier waarop jullie de boodschap brengen erg op…

Maik: ‘Ja, we wilden vooral niet zeggen: ‘Dieren doden is slecht. Philipp Hirsch, die al enkele andere video’s voor ons maakte, heeft er een beklijvend verhaal van gemaakt. In het begin voelt de combinatie van snelle, donkere muziek en trage, witte beelden wel wat vreemd aan, maar na een tijdje laat je je meeslepen door de prachtige beelden en het mooie verhaal dat de muziek op de achtergrond komt te staan. We wilden ook op een subtiele manier en niet op een confronterende manier onze boodschap duidelijk maken. Op die manier leg je ook niets op, maar gaan mensen voor zichzelf denken. Vegetarisme en veganisme blijven sinds het ontstaan van de groep in 1996 een deel van onze maatschappijvisie, maar blijven net als straight edge persoonlijke keuzes.’ 

Waarom hebben jullie het in ’53 Nations’ over de Spaanse Burgeroorlog?

Maik: ‘De Spaanse Burgeroorlog uit de jaren dertig van de vorige eeuw lijkt helemaal vergeten tegenwoordig, omdat het niet meer past in West-Europa, waar men liever niet heeft dat mensen zich afvragen: ‘Als er al enkele jaren vóór de Tweede WereldOorlog op grote schaal tegen fascisten gestreden werd, hoe komt het dan dat onze regeringen niets deden en zo in feite de fascisten steunden!?’ Daar worden de huidige machthebbers liever niet meer aan herinnerd. Die burgeroorlog was voor Hitler ook een  test met het oog op een latere oorlogsvoering om ‘Lebensraum’ te creëren. Een tijdje geleden las ik nog het verhaal van Zwitserse vrijheidsstrijders die bij hun terugkomst gearresteerd werden. Ik heb enorm veel respect voor deze mannen en vrouwen, waarvan er vandaag nog maar enkele in leven zijn. Het zijn absoluut feiten die herinnerd moeten blijven en die voor mij persoonlijk inspirerend werken. ’

Hoe sterk is het fascisme tegenwoordig nog in Duitsland?

Maik: ‘In tegenstelling tot andere landen waar extreemrechtse partijen goed scoren, is men zich in Duitsland nog sterk bewust van dat gruwelijke verleden. Bijgevolg is extreemrechts er eerder klein en dat is positief en belangrijk. Aan de anderen kant durven vele Duitse politici niet praten over problemen met migranten: als er bijvoorbeeld een probleem is in een kraakpand waar honderden Turken in mensonwaardige omstandigheden wonen, dan focussen extreemrechtse politici op de ‘overlast door vreemdelingen’, terwijl het in essentie gaat om mensen die hun leven willen uitbouwen. Het is aan de politici die aan de macht zijn om dat te veranderen! ’

Leeft er, tot slot, nog een collectieve schuld bij de Duitsers heden ten dage?

Maik: ‘Ik zou me schuldig voelen als ik er niets van zou weten of er niet tegen zou strijden. Dat is wat gewone mensen vandaag kunnen doen. Belangrijk ook om weten is dat de Joden die omkwamen tijdens de Tweede Wereldoorlog geen migranten waren, zoals veel mensen tegenwoordig denken, maar generaties van mensen die al honderden jaren in de Duitse maatschappij leefden. Je vrienden, je buren, de winkelier op de hoek, allen werden ze vervolgd enkel omdat ze Jood waren.’

Christophe Devriendt

copy ZALUlogo century media

 

 

 

 

‘Lady Godiva’ volgens Wikipedia:
Godiva of Godgifu (ca. 980 – 1067) was een Angelsaksische adellijke dame die volgens een legende naakt door de straten van Coventry, een stad in midden-Engeland, reed. Zij zou dit gedaan hebben om haar man, de graaf Leofric, ertoe te bewegen de zware belastingen te verlichten die hij oplegde aan de inwoners. De naam Godgifu betekent door God gegeven, dus hetzelfde als Dieudonnée.
Volgens het verhaal was Godiva de mooie echtgenote van Leofric, graaf van Mercia en heer van Coventry (968 – 1057). De bevolking had hevig te lijden onder de belastingdruk en Godiva verzocht haar man keer op keer de belastingen te verlagen, maar deze weigerde steeds. Op den duur werd hij haar smeekbedes beu en zei hij voor de grap dat hij haar verzoek zou inwilligen als zij te paard naakt door de stad zou rijden. Lady Godiva ging daarop in. Leofric hield zich aan zijn woord en maakte een eind aan de hoge belastingen. De geschiedenis van Godiva wordt het eerst vermeld in de dertiende eeuw.
Volgens geschiedschrijvers in de zestiende eeuw werd er vooraf een proclamatie uitgevaardigd dat iedereen binnen moest blijven en de luiken moest sluiten, waarop zij door de straten reed, slechts gekleed in haar lange haar. Natuurlijk was er iemand, een kleermaker met de naam Tom, die geen weerstand kon bieden aan de verleiding. Hij maakte een gaatje in zijn luik waar hij doorheen kon gluren. Hij is in Engeland bekend geworden als ‘Peeping Tom’ en zou voor zijn daad met blindheid zijn gestraft. Tegenwoordig is ‘Peeping Tom’ in het Engels een synoniem voor ‘gluurder’ of ‘voyeur’.
Share.

About Author

Leave A Reply

*