dinsdag, april 23

Stefan (Stephanie) Postma over het gevangen zijn in een verkeerd lichaam – een jonge transseksueel vertelt zijn/haar verhaal!

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Interview & foto’s: Dirk Van Elslande

Alhoewel Stefan nog maar net 17 jaar geworden is besefte hij al van zijn 7e levensjaar dat hij “anders” is en dat hij eigenlijk geboren is in het “verkeerde” lichaam! 7 was hij toen begon kleren van zijn moeder aan te doen en zich meer meisje als jongen voelde en sinds hij 12 jaar is geworden is hij daar ook helemaal zeker van. Hij woont in het Nederlandse Leeuwarden waar hij de opleiding Mode & Design volgt.

Al snel werd duidelijk dat dit niet zomaar een “probleem” was wat even snel kon opgelost worden met alle gevolgen van dien. Op zijn 15e is hij al van thuis vertrokken omdat de problemen met zijn ouders gewoon te groot werden. Hij werd constant bestookt met opmerkingen, er werd hem heel de tijd gezegd “doe dit niet” en “doe dat niet”, tot zijn ouders zelfs de jeugdzorg inschakelden om hun zoon op andere gedachten te brengen. Als je daarnaast het verlies van verschillende vrienden en de blikken van sommige mensen aan het verhaal toevoegt, mag duidelijk zijn dat geen mens hier vrijwillig door wil gaan zonder diepliggende reden!

Momenteel woont hij bij de ouders van een goede vriend waar hij naast onderdak ook goed word opgevangen tot hij op zijn 18e alleen kan gaan wonen. Daarnaast heeft hij uiteraard ook nieuwe vrienden gemaakt die hem door dik en dun steunen.

Stefan heeft zich ook ingeschreven bij het “gender-team” van de Vrije Universiteit in Amsterdam en daarmee reeds de eerste stap gezet in de richting van een geslachtsverandering. Dit neemt door alle gesprekken met psychologen, psychiaters en chirurgen veel tijd in beslag aangezien de definitieve operatie een onomkeerbaar feit is en men dus echt 100% zeker wil zijn dat de “patiënt” inderdaad deze toch wel ingrijpende operatie ook echt wil.

De medische definitie van transseksualiteit is het fenomeen waarbij een persoon zichzelf beschouwt als behorende tot de andere sekse, en ook de behoefte heeft dit gevoel te vertalen naar de realiteit. In enge zin is transseksualiteit het proces van een persoon die in een lichamelijke verandering van de ene naar de andere sekse zit. Dit begint met de zogenaamde real life test en eindigt, echter niet in alle gevallen, met de werkelijke operatieve geslachtsverandering. De reden hiervoor is een vorm van een geslachtsidentiteitsstoornis (genderdysforie), waarbij er bij de persoon in kwestie een verschil bestaat tussen de beleefde seksuele identiteit en de biologische seksuele identiteit.

Transseksualiteit, in de strikte zin van het woord, noemen sommigen het topje van de ijsberg, omdat veel mensen in verschillende gradaties genderdysfoor zijn zonder daarom de hele weg naar het ‘andere’ geslacht te willen afleggen. Dit kan dan worden gezien als transseksualiteit in ruime zin. Transseksualiteit heeft maar zijdelings met seksualiteit, en niets te maken met het geslacht van de mensen tot wie men zich aangetrokken voelt, maar alles met de eigen geslachtsidentiteit.

Vaak wordt de term transseksueel ten onrechte gebruikt voor een persoon die de verandering al in zijn geheel heeft doorlopen en dus al de geslachtsverandering heeft ondergaan. Dit is in feite onjuist, omdat de persoon niet meer in de transgressie (overgang) zit van het ene naar het andere geslacht. Als de persoon de hele transgressie heeft doorlopen, wordt deze ex-transseksueel genoemd.

Het woordgebruik om transseksuelen aan te duiden is vaak verwarrend. Zo wordt met ‘transseksuele man’ soms iemand bedoeld die met XY-chromosomen geboren is maar zich vrouw voelt en daar ook naar leeft, soms echter wordt precies het omgekeerde ermee aangeduid, namelijk iemand die met XX-chromosomen is geboren, maar zich man voelt en daar naar leeft. ‘Man’ kan dus slaan op de toestand voor dan wel de toestand na de omschakeling. Misschien de enige manier om dit soort verwarring te voorkomen is te spreken over XY- en XX-transseksuelen, want wat er ook verandert, de geslachtschromosomen niet.

Je weet al van hele jonge leeftijd dat je transseksueel bent, hoe kan je op zo een jonge leeftijd daar al zo zeker van zijn?

Stefan:

In het begin ben je daar eigenlijk helemaal niet zo zeker van. Je moet eerst even zelf trachten al die verschillende emoties en gevoelens op een rijtje te zetten. Maar op het einde van deze “optelsom” kwam ik wel heel duidelijk tot de conclusie dat ik een meisje was dat vastzat in een verkeerd lichaam.

In het prille begin is het zelfs best een beetje lachwekkend want dan ga je als je ouders weg zijn starten met kleding en dingetjes van je moeder aan te trekken en jezelf daarmee voor de spiegel bewonderen. Dan komt er beetje make-up bij kijken en zo bouw je eigenlijk onbewust aan je eigen weg.

Op men 12e wist ik het gewoon echt voor de volle 100procent zeker en dat kan je misschien best vroeg noemen maar IK wist het gewoon!

 

Je ouders, waarmee je niet overeen komt, zullen onder andere je leeftijd ook gebruiken en beweren dat je nog te jong bent om al definitief te weten wat je wil en wie je bent. Hoe is de relatie tussen jouw en je ouders?

Stefan:

Ik heb bijna helemaal geen contact meer met men ouders, de enige momenten waar we nog contact hebben is als ik een handtekening nodig heb voor officiële doeleinden. Ik ben momenteel 17jaar dus dat contact zal ik tot aan mijn 18e levensjaar wel moeten in stand houden. Dus als ik iets nodig heb zoals een identiteitskaart of voor internet bankieren moet ik hen wel contacteren maar voor de rest spreek ik niet meer met mijn ouders. Deze contacten zijn dan zelfs meestal nog telefonisch, zowel ik maar ook mijn ouders doen er alles aan om elkaar niet te moeten ontmoeten.

Ik heb nog een oudere zus van bijna 25 nu, een klein zusje van 12jaar en één broer die 21 is. Mijn oudste zus is een tijdje geleden voor het eerst in haar leven met mij mee geweest naar een travestie bar in Amsterdam, zij vond het heel erg leuk en ze staat er voor open net als mijn kleine zusje die het ook allemaal best wel leuk vind dat zij bij haar “grote broer” terecht kan voor kledingtips. Mijn broer spreek ik ook helemaal niet meer, die deelt eerder de mening van mijn ouders.

Je leeft momenteel bij de ouders van een goede vriend die je opvangen, de meeste jongeren van 17 wonen gewoon thuis bij hun ouders. Is dit geen extra belasting om door een moeilijke periode te moeten gaan en op te groeien zonder je ouders?

Stefan:

Nee, ik heb een hele moeilijke periode gehad toen ik nog thuis woonde! Hier kan ik volledig tot rust komen, ik heb men eigen kamer waar ik kan doen en laten wat ik wil. Voor de rest ga ik naar school, naar men werk en in de weekends ga ik lekker uit zonder dat er discussies of stress bij komt kijken. En dat is voor mij het leven dat een jongere van 17 zou moeten hebben en niet dat wat ik thuis bij men ouders moest doormaken. Deze vriend en zijn ouders steunen me gewoon helemaal en laten me mezelf zijn, en net dat is zo belangrijk.

Beschrijf eens in jouw woorden wat transseksualiteit voor jou is en wat het betekend?

Stefan:

Veel mensen zien het als een “ziekte”, ik zie dat uiteraard niet zo, je bent gewoon in een verkeerd lichaam geboren en godzijdank is het gender team er voor mensen die willen veranderen en toch gelukkig willen worden en kunnen gaan leven als dat wat ze zijn en niet zoals ze er toevallig uitzien van bij hun geboorte. Zij helpen je uiteindelijk te worden wie je bent onder die schelp waar je letterlijk in zit.

Je bent ook al ingeschreven bij het “Gender Team” van de universiteit van Amsterdam. Vertel eens wat moeten we ons daarbij voorstellen?

Stefan:

Als eerste moet je jezelf daar op de wachtlijst zetten. Veel mensen denken dat dit even snel afgehandeld is en dat je in no time van geslacht kan veranderen. In de praktijk is dat wel even anders: de wachtlijst is momenteel 10 maanden, dan ga je gesprekken aan met psychologen therapeuten en seksuologen die dan voor jou gaan kijken of dit wel echt is wat jij wil want er mogen geen twijfels bij bestaan, het is tenslotte een heel ingrijpend en definitief proces. Ze moeten echt volledig zeker zijn dat je transseksueel bent en dat er geen kans is dat je er later spijt van zou kunnen krijgen. Als je door deze gesprekken, die op zich weken tot zelfs maanden kunnen duren bent gekomen sta je voor de volgende stap en dat zijn de hormonenbehandelingen. Na deze behandelingen beginnen de uiteindelijke operaties die je definitief tot vrouw transformeren of wat mij betreft van mij maken wat ik diep vanbinnen al ben. Vanaf de dag dat je met de gesprekken bent begonnen mag je rekenen dat het zo ongeveer 3jaar duurt voor de volledige “behandeling” is afgelopen en je alles achter de rug hebt, dus best wel een lange tijd.

De vaginoplastiek (de mannelijke geschlachtsdelen “verwijderen” en in de plaats vrouwelijke geslachtsdelen construeren) is het einde van de behandeling, is dit voor jou de ultieme droom?

Stefan:

Ja! Dat is echt mijn doel in het leven en daarna ‘lekker’ als vrouw te kunnen gaan leven. Wettelijk moet je een half jaar na de geslachtsoperatie je paspoort laten veranderen in “vrouw”. Wat ook nog vrij bijzonder is, is dat vanaf je start met de hormonenbehandeling je eigenlijk een drietal jaren het land niet meer uitmag omdat je wettelijk nog steeds man bent maar door de behandeling meer en meer vrouwelijk kenmerken gaat vertonen. En omdat je er dan ook echt sterker als een vrouw begint uit te zien maar op je identiteitskaart staat nog steeds man mag je dus niet gaan reizen bijvoorbeeld.

Bij man-naar-vrouw genders is er maar één operatie nodig, de zogenaamde vaginoplastiek. Bij deze operatie wordt eerst een holte gemaakt op de plek waar de scrotum zit. De huid van de penis dient als bekleding voor de neo-vagina. Vervolgens worden de teelballen en de overige delen van de penis geamputeerd. De huid van de scrotum wordt gebruikt voor het maken van de grote schaamlippen. Als laatste worden de zenuwen en de urinebuis ingekort en verlegd en wordt er door de chirurg een clitoris geconstrueerd. Doordat de zenuwen enkel worden ingekort blijft er gevoel in de clitoris en is er ook een orgasme mogelijk.

Het resultaat van deze operatie is meestal zo goed dat de neo-vagina amper van echt te onderscheiden is. Normaal vrouwelijk urineren en geslachtsgemeenschap zijn gewoon mogelijk. Het is echter wel van belang de vagina goed te onderhouden. De neo-vagina is namelijk niet zelfreinigend zoals bij biologische vrouwen en dilateren (het openhouden van de vagina) is ook van groot belang. De ziekenhuisopname voor deze operatie duurt ongeveer negen dagen.

We leven nog steeds in een maatschappij die niet enorm tolerant is voor zogenaamde “randgroepen” zoals holebi’s en uiteraard ook voor transseksuelen, wat zijn jouw  negatieve ervaringen met de mensen die je dagdagelijks tegenkomt?

Stefan:

Toen ik nog maar net “uit de kast” was en dus eigenlijk nog mezelf aan het zoeken was gingen vele dingen een beetje moeilijker. Het feit dat ik als jongen dan ook nog make up droeg maakte alles nog een beetje ingewikkelder uiteraard. Door die schmink kreeg ik wel vaak reacties van “kuthomo”, “vieze flikker” tot zelfs “anuslikker” te horen wat natuurlijk helemaal niet leuk is. Maar het gaat hierbij meestal om voorbijgangers en mensen die ik absoluut niet ken. In het begin heb je het daar moeilijk mee maar na een tijdje hoor je dat gewoon zelfs niet meer.

 

Heb je ook positieve ervaringen meegemaakt van mensen die je kende of van mensen die je niet kende?

Stefan:

Ja dat heb ik gelukkig zeker ook ervaren. Dan heb ik het over reacties zoals “eindelijk iemand die wel zichzelf is”  “leuk dat iemand zich zo durft te vertonen in het openbaar” Maar ook op school kreeg ik vaak leuke reacties over mijn persoonlijkheid en best ook wel over mijn lef omdat ik me voor niemand trachtte te verbergen. Ik denk dat ik wel een klein voordeel heb dat ik in Nederland leef, Nederland is toch best wel een open gemeenschap waar vele mensen niet zo snel vooroordelen hebben.

Je volgt de opleiding mode & design, hoe wordt er op school gereageerd door je leraren en medestudenten?

Stefan:

Mijn leraren en medestudenten hebben best wel veel respect voor me! Als ik bijvoorbeeld een afspraak heb bij het gender team heb dan steunen ze me daar enorm in, tonen interesse en willen weten wat er gebeurd, wat er gezegd is, die dingen! Voor de rest ben ik eigenlijk een gewone doordeweekse student, met dan net dat ietsje meer dan de meeste studenten uit mijn school. Het is wel een richting waar naast meisjes sowieso ook veel homo en bi jongens zitten natuurlijk.

Wat voor vele moeilijk te begrijpen is, is het feit dat jij als “man” je aangetrokken voelt tot andere mannen. Alhoewel je vastzit in een verkeerd lichaam en je dus liever een vrouw zou zijn en dus na de operatie een “heteroleven” zal gaan leiden, zullen veel mensen je een homoseksueel noemen, hoe zie jij dit?

Stefan:

Ik zie het als hetero zijnde! Ik BEN een vrouw en ik val op mannen, ik zie mezelf absoluut niet als een man die op mannen valt en ik voel me ook helemaal niet homo. Dat is net het hele aspect van transseksualiteit, ik ben gewoon helemaal vrouw maar per ongeluk in het verkeerde lichaam geboren. Ik heb mezelf dan ook steeds als 100% hetero bekeken, naar buiten toe kan ik best aannemen dat dit beeld helemaal anders overkomt uiteraard, maar voor mezelf is dat altijd helemaal duidelijk geweest.

Je hebt al een moeilijke weg achter je en je zal nog een hele moeilijke weg voor je krijgen, hoe ga je met deze moeilijkheden om?

Stefan:

Ja er gewoon doorheen beuken! Ik sta er al van mijn 14e levensjaar zonder ouders voor dus ja het is gewoon doorgaan. Ik heb niet om deze weg gevraagd, het feit dat ik in een fout lichaam ben geboren dwingt me ertoe al deze stappen te zetten. Het is inderdaad een moeilijke weg maar een weg die voor mij persoonlijk onvermijdbaar is als ik uiteindelijk uiterlijk wil worden wie ik geestelijk al ben. Dus eigenlijk heb ik geen keuze hoe moeilijk de weg ook is ik moet er gewoon doorheen en de “beloning” zal daardoor nog veel zoeter zijn.

De meeste jongeren van jouw leeftijd hebben al 1 of meerdere vriendjes/vriendinnetjes gehad, ik kan me voorstellen dat met jouw transseksualiteit dit niet eenvoudig is. Heb jij al verkering of relaties gehad?

Stefan:

Ik heb één relatie gehad maar die is op de klippen gelopen omdat mijn vriend het niet kon en wou accepteren dat ik een nog zo lange weg had af te leggen alvorens ik kan mijn leven kan leiden als wie ik ben. Voor mij was het belangrijk dat alles doordacht en goed gebeurd en hij wou alles zo snel mogelijk en dat gaat nu eenmaal niet. Deze relatie heeft in totaal een kleine 6 maand stand gehouden en ik vind het nog steeds een beetje spijtig dat het gedaan is, maar gedane zaken nemen geen keer en ik moet vooruit kijken en niet achteruit. Alles zal veel makkelijker worden als eenmal alles achter de rug is en ik compleet vrouw ben. Dan zullen ook relaties makkelijker worden en ten slotte is het ook mijn doel om “huisje, tuintje en kinderen” te hebben, alhoewel ik dat laatste wel via adoptie zal moeten regelen.

De leeftijd waarop jongeren seksuele betrekkingen hebben wordt ook steeds jonger, heb jij al seksuele betrekkingen gehad? Was dit dan met een meisje of een jongen?

Stefan:

Ja ik heb wel in een bepaalde fase aan het experimenteren geweest en ik heb seks gehad met een man en een vrouw. Maar het is uiteindelijk enkel bij experimenteren gebleven alhoewel ik best wel veel gedaan heb, maar ik denk dat ik pas echt voor de volle 100% van seks zal kunnen genieten als ik volledig alle behandelingen en operaties heb ondergaan.

Jij loopt zowel rond in mannenkleding als ook in vrouwenkleding, wordt je dan niet bestempelt als travestiet of drag queen?

Stefan:

Natuurlijk word ik bestempelt als travestiet omdat ik nu nog “alles” heb… dus uiteindelijk ben ik nu nog een jongen die vrouwenkleren draagt en dat is dus per definitie een travestiet. Maar dat maakt mij niet echt uit omdat ik me geestelijk al volledig vrouw voel en wat de mensen denken is hun probleem en niet het mijne!

Je leid een leven waar je vaak met hindernissen, vooroordelen te maken krijgt. Door dit interview loop je kans nog herkenbaarder te zijn, waarom wou je dit interview geven?

Stefan:

Voornamelijk om een rolmodel te zijn voor andere jongeren. Natuurlijk voornamelijk voor transgender of transseksuele jongeren, maar ook voor homo’s lesbiennes en biseksuele die ook vaak door de maatschappij fout bekeken worden en die worstelen met hun geaardheid en gevoelens. Ikzelf ben gelukkig een vrij sterke persoon die zich niet veel aantrekt van de blikken en meningen van anderen maar ik denk dat er veel jongeren zijn die het hier wel heel zwaar mee hebben en die mensen wil ik laten zien dat ze ervoor moeten gaan en gewoon hun ding doen! Jezelf verbergen of anders voordoen als wie je bent schaad op het laatste enkel maar jezelf en is dus niet goed! Probeer door de blikken en beledigingen van anderen door te kijken en doe gewoon wat je zelf wil. Ik wil dus eigenlijk een beetje een voorbeeldfunctie hebben…

Voor vele holebi jongeren is het zich outen naar familie en vrienden al een grote en soms moeilijke stap! Jouw situatie is duidelijk nog ingrijpender als voor deze jongeren, is er nog iets dat jij wil meegeven aan onze lezers?

Stefan:

Op een gegeven moment ga je er toch alleen voorstaan met je geaardheid, onbelangrijk welke deze ook is! Dan kan je beter NU de situatie aanpakken in plaats van er jaren op te blijven zitten en je al die jaren sowieso rot te voelen. Dan zit je gewoon alle op te kroppen maar op een moment raak je gewoon “vol” en dan komt alles er uit en barst je gewoon los. Dus wees gewoon eerlijk tegenover jezelf maar ook naar de mensen om je heen en je zal zien dat los van een enkele negatieve ervaring alles best wel mee zal vallen! We leven ten slotte in een tijd waar veel dingen bespreekbaar zijn en let gewoon niet op die enkeling die je “eng” vind omdat juist jij anders bent, waarschijnlijk is net die enkeling iemand die absoluut niet zichzelf durft te zijn en daarom afgeeft op mensen die deze kracht wel hebben!

 

DVE – 2010

Share.

About Author

1 reactie

  1. Lieve Stephanie,
    Ik heb met stijgende verbazing je verhaal gelezen.
    Je moet een zwaar leven gehad hebben en dat al zo jong.
    Ik moet zeggen, ik heb diepe, diepe bewondering voor je.
    We kunnen op flirtmee wel eens de gek scheren en samen lekker lachen, maar de diepe ondergrond van het wat en hoe weten we vaak niet.
    Ik vind dat je een meisje bent die een voorbeeld is voor vele jongeren.
    Sterk in je schoenen sta je.
    Dat mag ook wel eens gezegd worden.
    Dikke kus en succes in je verdere leven als vrouw.
    Nogmaals mijn bewondering.
    Peter

Leave A Reply

*