maandag, juli 15

CONCERTREVIEW: Angels and Airwaves 6 – 4 – 2012 @ AB – Brussel (met fotospecial)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Als je punkrock combineert met wat popelementen en een aardige dosis ‘love’, dan krijg je Angels and Airwaves. Hoewel Tom DeLonge het liever niet aanziet als een echte band maar als een project waar hij zijn creativiteit kan loslaten, bevat het toch een aardige dosis talent. Zo zien we de bassist van 30 Seconds To Mars en de drummer van Nine Inch Nails en Lostprophets.

Begonnen in 2006 en inmiddels voor de tweede keer in AB Brussel voor de voorstelling van hun nieuwe album LOVE, waar ze enorm trots op zijn en dat laten ze ook zien. We kunnen zeker beamen wat Tom zelf beweerd over zijn album:

“It is the biggest release of my life, the pinnacle of my creativity. It’s super conceptual and highbrow in many ways, very artistic, very Stanley Kubrick, but it’s not a rock opera. It’s a very modern version of what could happen when you blend the film industry and the music industry together in a very, very arty, kind of cool way with professionals involved all along the path.” 

Het concert begon met felle blauwe lichten en een heel duister podium, vier silhouetten verschijnen en het feest barstte los!

Hoewel er niet zoveel mensen leken te zijn, werd het publiek één grote massa die makkelijk gekneed kon worden door de melodie en het aangename ritme.

Vaak ga je naar een optreden en wordt je verblind door een enorme licht en lasershow, maar dat was hier niet het geval. Een heel ingetogen lichtshow, met de uiterste basis, vormde een mooie toevoeging bij het ritme van de muziek. Aanwezig maar niet overheersend, we zijn hier nog steeds voor de muziek. Meeslepend en intiem, is de beste manier om de sfeer te omschrijven die hierdoor gecreëerd werd. De bandleden stonden niet in de spotlights, maar eerder mee in de duisternis net als het publiek.

Halfweg de set stopte alles even, “doesn’t it smell like barbecue here?” De band merkte al even een rokerige geur maar kon het niet onmiddellijk plaatsen. Tot ze er achter kwamen dat één van de versterkers even rustig was beginnen opbranden. De onderbreking werd echter mooi opgevangen door een paar grappen en een heel ontspannen dialoog met het publiek.

Op gebied van dialogen was het optreden soms nogal droog, niet storend, maar gewoon beperkt tot het minimum. Heel ontroerend was het moment waarop Tom een nummer wou inleiden dat hij had geschreven om indruk te maken op zijn vrouw. Een nogal openhartig moment van de zanger waarop hij vertelde dat in de muziekindustrie vaak liedjes geschreven worden over liefde om de bandleden aantrekkelijker te maken, en hoe hij dit had gedaan voor zijn vrouw te imponeren.

Je zou verwachten dat iemand die succesvol is dankzij twee zo’n grote bands ook moeilijkheden zou hebben om met beide voeten op de grond te blijven staan, maar ik kan moeilijk zeggen dat dat hier het geval was. Een grapje en waardering voor het publiek ontbraken er zeker niet aan. Je zag en voelde ook de waarheid en emotie in de teksten. Het geheel straalde gewoon een zekere down-to-earth-eerlijkheid uit.

En plots werd alles donker… Enkel de blauwe lichten die er ook waren in het begin van het concert bleven aan. Een pianosolo? Ja hoor, wie had gedacht dat er op een hedendaags rockoptreden effectief live piano zou gespeeld worden? En dan nog op een niveau waarvan de haren op je armen recht kwamen! Even geen gitaren, drum, … Weg met alle overbodigheden, enkel stem en piano. Een mooie aankondig van het einde van dit concert.

Al bij al ben ik nog niet vaak op een optreden geweest waar de sfeer zo intiem was, het leek wel een optreden in een jeugdhuis, waar de beste vrienden van de bandleden kwamen kijken naar de laatste creaties. De eerlijkheid en prilheid van de band is nog steeds niet verdwenen, je kan duidelijk zien dat de bandleden dit echt doen voor de muziek en het publiek. Gewoon een waanzinnige sfeer, mooie zang, goede artiesten en een uitstekend concert.

Dank u AB om deze artiesten los te laten op ons via jullie concertzaal.

 Tekst: Denis Valcke  – Photo’s: Jill Caty

Share.

About Author

Leave A Reply

*