vrijdag, juli 19

CD REVIEW: Feed The Rhino – The Sorrow And The Sound (Century Media)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

SE_CD_DPS-Q5.qxdElke band heeft wel eens het gevoel alsof ze een unieke positie hebben, maar weinigen bewandelen dit pad effectief zoals Kent’s FEED THE RHINO dit doet. Te multidimensionaal voor de hardcore scene, veel te ruw en bereid om het wetboek te verbranden om ooit te worden beschouwd als een metal band en veel te inventief om ooit in het hokje punk geplaatst te worden, RHINO hebben een geschiedenis gemaakt van uit de menigte uit te steken in de loop van hun eerder korte carrière. “Wij zijn Feed the Rhino en we hebben geen scène of de nieuwste trend nodig moet iemand zijn”.Press_Photo_01

“Ik heb altijd het gevoel dat we outcasts zijn”, zegt frontman Lee Tobin. “We hebben nooit het gevoel dat we pasten binnen een kliek. Mensen noemden ons een hardcore band, dat zijn we niet en zal ook nooit zo zijn. We hebben metal shows gespeeld in Brixton Academy en we pasten niet echt in het plaatje. We leven niet onze levens in een punk wijze, gevechten beginnen en het gevoel hebben alsof je op een bepaalde manier hoort te handelen. Ons publiek is vreemd, we zijn geen deel van een scène of een leeftijdsgroep.”

Groot-Brittannië heeft in de afgelopen jaren het leven geschonken aan tal van bands die het rock landschap hebben laten verschuiven en veranderd. FEED THE RHINO zijn nu hier om de keel toe te knijpen. ‘The Sorrow en The Sound’ gaat niet meteen je moeder haar nieuwe favoriete album worden, maar verdorie, het is een van de meest krachtige hardrock albums die je dit jaar zal horen.

SLOTSOM:
Als je deze jongens wenst te categoriseren, wens ik je veel succes toe. Het album bevat een mix van hardcore, nu-metal, sludge, hardcore-punk en nog zoveel meer. En toch vorm dit alles een mooi geheel.

Press_Photo_02Het album begint met het nogal groove New Wave, en is ondanks zijn ruwe vocals muzikaal vrij aanstekelijk. Give Up volgt deze trend, met catchy gitaarriffs en meebrul strofes inbegrepen. Ergens doet het me denken aan Billy Talent, maar dan minder puur en braaf.

Behind The Pride is dan muzikaal wat ruiger dan de voorgaande twee nummers,. Hier valt het me tevens op hoe aangenaam de stem van zanger Lee Tobin is wanneer hij clean begint te zingen. Black Horse gunt ons nog meer van dit en begint heel ingetogen, even later barst het nummer wat open maar blijft toch dat ingetogen aspect behouden, wat hier zeker werkt!

Finish The Game bevat die aanstekelijke punk/hardcore invloeden en lijkt me live zeker de moeite waard om eens te horen. Revelation Not Revolution is een enorm sterk nummer waarbij een mooie vocal mix is tijdens het refrein, tegen het einde toe wordt het nummer volledig ingetogen en gebruik gemaakt van een soundsample van een of ander nieuwsbericht. Doch is dit een knappe afsluiter voor dit nummer, met uiteraard als laatste woorden; “I think we need a revelation, not a revolution.” Set Sail For Treason begint ook eerder ingetogen maar barst wel volledig los in een lekker groovy en heftig nummer met de juiste punk en hardcore vibes.

Dat je FEED THE RHINO moeilijk kan klasseren wordt nog maar eens duidelijk met Deny And Offend, het nummer gaat van start met een catchy rock/bluess riff, veranderd dan naar meer een hardcore nummer, om dan wat meer nu-metal vocals te krijgen terwijl de groove in de gitaarriffs de gehele tijd wordt behouden. Titeltrack The Sorrow And The Sound begint met een ietwat atmosferische cleane gitaar intro, als ook een enorm knappe zangpartij van Tobin. Het nummer wordt geleidelijk aan opgebouwd en wordt dan wat steviger maar niet zoals de meer hardcore-geïnspireerde nummers zoals voordien. Hierbij zou je eerder zeggen dat FEED THE RHINO een metalband zou kunnen zijn. Bright Side Of A Dark Ride is dan weer meer een uit de kluiten gewassen stevig rocknummer.

Net als Keep Your Purpose Hitman klinkt de intro als een catchy rock nummer dat je nog zo op de radio zou kunnen horen, het enige dat dit verhinderd zijn de screams die kort nadien hun intrede maken en met momenten even de kop opsteken. Afsluiter is Another Requiem, dat net als de meeste nummers van dit album een knappe cross-over is van verschillende stijlen, maar zodanig dat het werkt en enorm goed klinkt.

Conclusie: als je van hard en stevig houdt waarbij je regelmatig kan meebrullen is “The Sorrow And The Sound” zeker een aanrader!

Favoriete nummers: New Wave, Black Horse, The Sorrow And The Sound, Keep Your Purpose Hitman
Brent Schroeyens
copy ZALUlogo century media




Release date: 16 juni 2014

 

 
FEED THE RHINO – “The Sorrow And The Sound” (41:15)
1. New Wave (02:55)
2. Give Up (02:45)
3. Behind The Pride (03:17)
4. Black Horse (03:56)
5. Finish The Game (03:29)
6. Revelation Not Revolution (04:42)
7. Set Sail For Treason (03:26)
8. Deny And Offend (03:02)
9. The Sorrow And The Sound (04:48)
10. Bright Side Of A Dark Ride (03:06)
11. Keep Your Purpose Hitman (02:49)
12. Another Requiem (03:00)

Line-Up:
Lee Tobin – vocals
James Colley – guitars
Sam Colley – guitar
Oz Craggs – bass
Chris Kybert – drums

Discography
Mr. Red Eye (2010)
The Burning Sons (2012)
The Sorrow And The Sound (014)

FEED THE RHINO online:
www.feedtherhino.co.uk
www.facebook.com/feedtherhino
http://feedtherhino.tumblr.com/
www.twitter.com/feedtherhino

Share.

About Author

1 reactie

  1. Pingback: INTERVIEW: Feed The Rhino zanger Lee Tobin - Zalu.be News & More : Zalu.be News & More

Leave A Reply

*