donderdag, juli 2

CD REVIEW: RIDEAU – Rideau

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

rideau_3000pxHet is niet bepaald een standaard procedure voor een rockplaat om te beginnen met een hypnotiserende, kalmerende stem die de luisteraar commandeert om te ontspannen. Dan ook weer, het Zweedse collectief RIDEAU (Frans voor “gordijn”) is niet je dagdagelijkse rock band waarvan er dertien in een dozijn zitten.rideau008

Afkomstig uit het grotere Örebro gebied, de stad die al punk rockers als Millencolin of grindcore grootheden Nasum voortbracht, begonnen zanger Gabriel Öberg en gitarist Carl Magnus Palm met het produceren van hun nieuwe outfit in 2013, nadat hun eerste groep Insekt uit elkaar was gevallen te wijten aan problemen van de stembanden van de zanger. Gabriel had al  snel zijn bas voor een microfoon omgeschakeld en begon met Carl aan het herwerken van ideeën voor vorige nummer ideeën door het toevoegen van een aantal spannende nieuwe accenten en elementen.

In de loop van de afgelopen twee jaar speelde RIDEAU al meer dan 50 shows, daarbij inbegrepen hun eerste uitverkochte Amerikaanse optreden in Webster Hall, New York City en hebben ze meest recent gespeeld als support act voor collega zweden Royal Republic op hun laatste uitverkochte tournee door Duitsland. Dat kan wel tellen als een deftige warming-up.

SLOTSOM:

Ik wist even niet wat denken toen het album opende met “Eye Closure”, ga ik hier wat psychedelische deuntjes voorgeschoteld krijgen die goed zijn voor mij tantra of om mijn geest te verlichten? Groot was mijn opluchting toen er tegen het einde van nummer een drum en gitaar stilletjes aan naar de voorgrond kwamen. Na te hebben vastgesteld dat je je even in deze misleidende (en ietwat verwarrende) staat van ontspanning bevindt, barst de band meteen uit in ‘”Ecstasy”, een orkaan van hardcore, punk en rock ’n roll die je zo bij je nekvel meesleurt. Tot zo ver die relaxte luisterervaring. Wat een geweldige opener ook. Enkel hoeft de saxofoon erbij mij niet bij die ergens rond de 2 minuten even komt opduiken.

rideau005Ook “The Bull And The Dove” stelt niet teleur. RIDEAU heeft blijkbaar een geweldige mix gevonden tussen heavy doch groovy muziek met steeds een aanstekelijk refrein, zonder poppy over te komen. Net zoals het geval is bij John Coffey. De openingsriff van “I Guess It’s So” deed me zelfs even wat denken aan The Black Box Revelation en ik bespeur zelfs wat The Foo Fighters. Moesten Foo Fighters wat steviger gaan zou je in het vaarwater komen van RIDEAU. “Mayday” is wel wat rustiger en meer ingetogen (voor zover je dit ingetogen kan noemen). Misschien bewust om een nummer met ‘May’ op de vijfde plaats te zetten?rideau003

Wel wat verrassend was “Reverend Bob”, zoals de titel al wat verraadt zit je hier wat in de Western sfeer. Wat ook enorm tot zijn recht komt in de muziek, een subtiele lijn die wordt doorgetrokken zeg maar. “Stand Still” gaat even voort op de sfeer die er op het einde van “Reverend Bob” hangt. Op zich ook een ietwat ‘slomer’ nummer en ietsje minder catchy, maar zeker niet een minder nummer. De manier waarop “No Air, No Food, No Luck” start denk je meteen aan je doorsnee hardcore band, en dan valt ook mijn frank dat RIDEAU best wat hardcore invloeden heeft ook. Een band met toch wel ver verspreide wortels zeg maar. Toch is dit wel een van mijn minder favoriete nummers, de groove die er voorheen bijna steeds inzat is hier wat weg. Gelukkig is die groove met “Bloodshot” helemaal terug.

Intermezzo “Dvala” mocht van mij gerust weggelaten worden en geeft geen echte meerwaarde aan het totaalplaatje. Ik heb nog even opgezocht of er een betekenis achter zat maar kwam enkel op IKEA artikelen uit. De band is dan ook uit Zweden. Het heeft iets met winterslaap of rust te maken, tot zover Google Translate. Maar met “Shameday” heb ik het hen alweer helemaal vergeten, heerlijk nummer! Ook “An Act Of Revolution” is zeker geen slecht nummer, opnieuw die goede mix van heavy en catchy. Jammer dat “December” niet als 12e nummer stond, kwestie van de lijn van “Mayday” door te trekken, en jammer dat we al aan het laatste nummer van dit geweldige album zitten. Het nummer is wat slomer en duister in het begin, net zoals een ‘December Morning’ zoals ze het bezingen. Wel is het een hele brok van meer dan tien minuten. Naar mijn mening mocht de 2e helft weggelaten worden, live kan dit zoiets een meerwaarde geven, maar voor het album hoefde dit niet.

Denk aan een bastaardkind van Feed The Rhino en John Coffey (met her en der nog wat invloeden) dat besluit om even muziek te maken, en je komt uit bij RIDEAU. Als eerste album is dit een enorme topper, en als hun volgende albums alleen maar beter worden kijk ik er al erg naar uit om ook deze te kunnen beluisteren. Hopelijk kan ik de band ergens live meepikken, benieuwd hoe ze het er dan vanaf brengen.

Favoriete nummers: Exstasy, Reverend Bob & Shameday

Release date: 1 april 2016

Brent Schroeyens
 copy ZALU

 

Rideau  – “Rideau” (43:45)

  1. Eye Closure (1:48)
  2. Ecstasy (2:56)
  3. The Bull And The Dove (2:54)
  4. I Guess It’s So (3:13)
  5. Mayday (2:52)
  6. Reverend Bob (3:49)
  7. Stand Still (3:20)
  8. No Air, No Food, No Luck (2:23)
  9. Bloodshot (2:44)
  10. Dvala (1:02)
  11. Shameday (3:08)
  12. An Act Of Revolution (3:18)
  13. December (10:14)

Line-Up:

Gabriel Öberg – vocals

Carl Magnus Palm – guitars

Kristofer Sundberg – drums

Discography

Rideau (2016)

Rideau online:

http://www.rideau.se

https://www.facebook.com/rideaumusic

https://www.instagram.com/rideaumusic

Share.

About Author

Leave A Reply

*